Siedziby hitlerowskich władz w okupowanej Warszawie



0
Pałac Kultury i Nauki
Zaznaczyłem go żeby wszyscy mogli się zorientować jaka to część miasta. No niestety, kiedyś patrzyło się na gwiazdy i słońce, dzisiaj na Pekin. Sam określam wschód i zachód po Alejach Jerozolimskich 

1
Alej Szucha 25 (Strasse der Polizei)
 Policji bezpieczeństwa (niem. Sicherheitspolizei, SiPo), wydział IV policji bezpieczeństwa to Gestapo
 Służba bezpieczeństwa (niem. Sicherheitsdienst, SD) na Warszawę oraz dystrykt warszawski.
 Urząd Komendanta Policji Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa Dystryktu Warszawskiego (niem. Der Kommandeur Sicherheitspolizei und des SD für den Distrikt Warschau).
 Siedziba policji porządkowej (Orpo)

2
Aleje Ujazdowskie 23 – Pałacyk Gawrońskich
Tu siedzibę ma dowódca SS i policji na dystrykt warszawski. Tutaj żołnierze Kedywu KG AK „Pegaz” dokonali zamachu na Franza Kutscherę.

3
Aleje Ujazdowskie 31 – Willa Wiernickiego
Od kwietnia 1940 siedziba warszawskiego oddziału NSDAP i Volksdeutsche Gemeinschait.

4
Gimnazjum Królowej Jadwigi przy placu Trzech Krzyży
Przedwojenne gimnazjum Niemcy zamieniają na Dom Żołnierza (Soldatenheim). Tutaj niemieccy żołnierze mogą zaspokajać swoje potrzeby kulturalne (khem...), czyli Powstania przez kompanię „Bradla”, czyli polskiego agenta, który przemierzał całą Europę między innymi w przebraniu generała SS. Budynek zbombardowany 2 września 1944, nie odbudowany. W tej chwili na murze dzisiejszego budynku jest tablica informująca o gimnazjum.

5
Dom bez Kantów przy Placu Piłsudskiego (oficjalnie Dom Kwaterunku Żołnierskiego)
Niemiecka Komenda Miasta od października 1939 roku.

6
Pałac Saski
Przed wojną siedziba Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, podczas okupacji budynek zajmuje niemiecka komendantura wojskowa. Niemcy dobudowują bunkry w narożach i stawiają zasieki wokół.

7
Plac Teatralny – Pałac Blanka
Stacjonuje tu Stadthauptmann, czyli starosta miejski. W tej roli Niemcy obsadzili Ludwika Leista. Pełni role raczej cywilne. W sąsiednim Ratuszu nadal mają siedzibę polskie władze administracyjne. Budynek zniszczony w 1944, odbudowany po wojnie.


Jakby ktoś chciał trochę więcej wiedzieć to może przeczytać jeszcze takie mini-opracowanie tematu, które machnąłem na kurs jakiś czas temu.

Trzeba wiedzieć, że Warszawa nie była stolicą Generalnego Gubernatorstwa (w skrócie GG, powszechnie Generalna Gubernia, z niemieckiego: Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete). Niemcy celowo zdegradowali stolicę Polski do roli stolicy dystryktu warszawskiego (zabijanie dumy narodowej i tak dalej), jednego z czterech, a od 1941 pięciu. Ustanowili cztery dystrykty: warszawski, lubelski, radomski i krakowski (ze stolicą GG w Krakowie), a od sierpnia 1941, czyli po agresji Niemiec na ZSRR wydzielili galicyjski. Zlikwidowano polskie sądownictwo, administrację i wojsko. Pozostawiono polską policję, która miała pełnić funkcje porządkowe. Niemcy dopuścili też działalność polskiej straży pożarnej, PCK i Rady Głównej Opiekuńczej. Sprowadzenie Warszawy do roli jednego z kilku miast „wojewódzkich” było działaniem mającym na celu pognębienie Polaków i jednym z wielu elementów niszczenia polskiej państwowości i narodowości. Dodatkowo Niemcy zmierzali do realizacji tzw. Planu Pabsta, zgodnie z którym Warszawa miała stać się 100.000, prowincjonalnym i tranzytowym wzorowym niemieckim miasteczkiem.

Z powyższych przyczyn stolicą głównych władz GG (w tym Hanza Franka) na terenie okupowanej Rzeczypospolitej Polskiej był Kraków, a nie Warszawa. Ze względu jednak na fakt, że Warszawiacy złośliwie nie zamierzali uznać okupanta i jego zwierzchnictwa Niemcy byli zmuszeni utrzymywać w polskiej stolicy zwiększone siły zbrojne, a co za tym idzie administrację. Notabene, dokładnie to samo robiliśmy my, rozbudowując do niesamowitych rozmiarów administrację i ramię zbrojne Polskiego Państwa Podziemnego.

Struktura władzy Generalnego Gubernatorstwa miała cechy parapaństwa, zależnego całkowicie od Rzeszy Niemieckiej. Na czele GG stał generalny gubernator Hans Frank, urzędujący w Krakowie. Generalny Gubernator sprawował władzę wydając rozporządzenia i przy pomocy Urzędu Generalnego Gubernatora (niem. Amt des Generalgouverneurs), który 9 grudnia 1940 został przekształcony w rząd Generalnego Gubernatorstwa (niem. Regierung des Generalgouvernements). Na jego czele stał Josef Bühler. Oprócz niemieckich sądów specjalnych, zajmujących się m. in. wydawaniem wyroków śmierci za czyny zabronione rozporządzeniami Hansa Franka (np. dowolnie interpretowane "czyny antyniemieckie"), pozostawiono sądy rozpatrujące sprawy karne i cywilne Polaków.

W Generalnym Gubernatorstwie realizacji celów okupanta służył rozbudowany aparat policyjno-wojskowy, policja bezpieczeństwa obejmowała formacje - Sipo (niem. Sicherheistpolizei), Gestapo (niem. Geheime Staatspolizei), Kripo (niem. Kriminalpolizei) oraz SD (niem. Sicherheitsdienst). Policję porządkową stanowiła Orpo (niem. Ordnungspolizei). Funkcjonowała także policja graniczna (niem. Grenzpolizei) oraz inne oddziały pomocniczych formacji policyjnych (kolejowe, fabryczne, leśne, pocztowe itd.). Pozostawiono policję polską, tworząc Polską Policję Generalnego Gubernatorstwa (tzw. granatowa policja). Granatowa policja posiadała niewielkie uprawnienia w stosunku do Niemców, pełniąc głównie funkcję porządkowe i bezpieczeństwa.

Name:

Komentarze: